Spontaniczny blog niecykliczny

Internet goes on strike

syla — Wed, 18 Jan 2012 09:00:45 +0000

Jak co dzień rano, włączam sobie wordpresową przeglądarkę, zwaną przeze mnie milusio również „polecajką”, by zobaczyć, co tam mądrego inni w świecie napisali. Załącza się witryna i w tym samym momencie ociemniło mnie. Aż „que pasa?!” nacisnęła się na moje usta.

WTF is this? Na pewno error, albo przerwa techniczna – myślę bez sensu sobie (heloł, jaki error na WordPressie, przecież to nie Blox?!).
Klikam na cokolwiek i coś zaczyna się wykluwać.

Oczywiście kolejna myśl bez sensu, że to dżołk hakerski.
To jednak nie żarty. Po spenetrowaniu wujka google’a wiem, co w trawie piszczy – amerykański internet poszedł dziś strajkować.
Mądrości zaczerpnęłam z naszego rodzimego źródła, gdzie po krótce okazało się, że amerykańscy kongresmeni, w przyszłym tygodniu, będą chcieli przeforsować kontrowersyjną ustawę antypiracką. Posłużę się cytatem ze wspomnianego źródła, bo nie chce mi się parafrazować: „Ustawa zakładałaby, że strony naruszające prawa autorskie nie mogłyby pojawiać się w wyszukiwarkach, a amerykańskie przedsiębiorstwa nie mogłyby się na nich reklamować. Problem w tym, że na upartego każda strona internetowa może naruszać takie prawa, a jeśli zaczniemy je wszystkie blokować, to prowadzić to będzie wprost do cenzury Internetu.”
Coś cienko to widzę. Zobaczcie sobie ilu kongresmenów jest za, a ilu przeciw. Że tak powiem, wygląda to kałowo.

Filed under: Uncategorized

Lubię to!

syla — Wed, 04 Jan 2012 23:46:05 +0000

Niewdzięczni hipsterzy zawyli żałosnym płaczem nad ostatnim albumem Kasabian „Velociraptor”. Pytanie tylko czy też jak mówią pogłoski, chodzi o to, że ta płyta w porównaniu z poprzednią najzwyczajniej w świecie zawodzi, czy też może o to, że od tego czasu przez zbyt wiele ust na całym świecie nazwa tego zespołu została odmieniona przez wszystkie przypadki?! But who cares? Ja bynajmniej. Jeśli coś po pierwszym odsłuchaniu sprawia, że mój najdłuższy spacer w deszczu staje się zbyt krótki i muszę celowo nadłożyć drogi, by jeszcze raz odsłuchać wybrane utwory, to nie ma nad czym płakać.
Najwięcej przewijam na „Re-Wired”, który słusznie został wybrany jako jeden z dwóch singli promujących płytę. Na tjubce pod klipem jak zwykle „nasi” nie zawiedli i strollowali kącik komentatorski, bo chłopacy przez moment jadą Maluchem. No, to trzeba było zaznaczyć co drugi wpis, że Kasabiańczycy wieźli swe dupska samochodem made in Poland, bo jakżeby inaczej.

Tak a propos, próbuję sobie przypomnieć kiedy ostatnim raz tym cackiem jechałam i jedyny obraz, który staje mi przed oczami, to jakaś impreza z liceum, jak wpakowaliśmy się w sześć osób, by dojechać na kolejną domówkę. To były czasy. Ale już nie tęsknię. Bo jak to mówi Kravitz: life ain’t never been better than it is now. Ale to już inna płyta, którą zresztą też lubię.

Filed under: Uncategorized

There’s no place like home

syla — Sat, 31 Dec 2011 22:15:21 +0000

Ostatni dzionek roku spędzam w ciepłych kapciach w domu z młodym, z chrześniakiem, Piccolo i klockami na podłodze. Aha, i z psem mojego taty pod stołem, który ze strachu przed zasłyszanymi zza okien fajerwerkami zrobił mi mini jeziorko z uryny w pokoju. Z ciekawych rzeczy, to jeszcze pozbyłam się przed chwilą pól zęba i wizytowałam niezapowiedzianie panią sąsiadkę, która przyszła po tabletkę na ból głowy i trzymała się ręką za serce. Komuś się kiedykolwiek wydawało, że Sylwester w domu jest peace and easy?! Jeśli tak, to zapraszam do mnie na kwadrat. Obedrę ze złudzeń.

Póki choinka jeszcze nie zaczęła płonąć i petarda nie wystrzeliła mi w okno, idę uszykować sobie wodę do wanny. Miałam taki pomysł, żeby o 23.50 zrobić sobie kąpiel z butelką szampana usytuowaną na klapie i bez odmierzania sekund do północy ponurkować sobie w pianie . Ale jak tak teraz patrzę na żyrandol krzywo wiszący nad wanną, to zastanawiam się, czy to rzeczywiście dobry pomysł.
Mimo wszystko nadal brzmi kusząco, więc pozostaje mi rzucić krótkie adios i życzyć udanego przyszłego dwa-tysiące-dwunastego, bo to ponoć fajny rok ma być. Whatever happens.

Filed under: Uncategorized

Prawdziwa katastrofa, psze państwa, zimy w tym roku nie będzie

syla — Mon, 26 Dec 2011 19:05:15 +0000

Przed chwilą w ferworze końca świąt, dane mi było zobaczyć „Fakty”, a właściwie to ich początek, bo po pierwszym materiale zagotowało się we mnie jak w czajniku i musiałam wyjść gdziekolwiek, by ulać z siebie ten wrzątek. Zdążyłam się dowiedzieć, że jest źle, fatalnie i gorzej już być nie może. Czyżby przetrzymywano żywe karpie w wannie nadal po Wigilii? Ależ nie, zresztą źli panowie w bluzach z kapturem z Greenpeace’u, by do tego nie dopuścili. To może ktoś ukradł ozdoby z choinki ze Starego Rynku w Poznaniu? Tu bym się nie zdziwiła, bo większego brzydactwa już dawno nasze miasto na święta nie widziało. Ale to też nie to. Więc o co chodzi? O to, że, kurna, zimy, panie, ni mo i do końca roku nie będzie.
A miało być tak pięknie:

Miało jebnąć białym z nieba tak i zawiać halnym jeszcze bardziej, żebyśmy wszyscy z zimna pozamarzali. A tu psikus, mamy dziesiątkę w plusie. Dziennikarze chadzają korytarzami telewizyjnymi z kreskami poziomymi na twarzy. O czym tu mówić, o czym tu stękać, jak Tusku żyć? No, to bądźmy zajebiści, poudawajmy, że fajna pogoda to rzeź a nie fajność. Nagrajmy biedaków w górach, co to stękają, że jak tak dalej pójdzie to na dwóch deskach nie pojeżdżą, płaczące dzieci, że sanek nie widziały od roku, smutne babcie, że nie mają argumentu by pójść do lekarza, bo nic im się nie złamało, i jeszcze smutniejszych lekarzy, że nie ma nic w szpitalach do roboty. A na deser standardowo panów od odśnieżania dachów, że im zima-nie-zima chleb od ust odjęła.
Obejrzałam to i oczom nie wierzyłam. Czy naprawdę na świecie panuje taki totalny marazm, że już trzeba takie szitowo utkane materiały na jedynkę zapodawać? Już wolę standardowe utyskiwania niebieskich, że wielu Polaków się upiło i na procentach auta prowadziło. Byłoby przynajmniej do rymu i prawdziwie.

Filed under: Uncategorized

Just wish you a Merry Christmas

syla — Sat, 24 Dec 2011 15:51:23 +0000

Obojętnie, co złego byśmy nie mówili o świętach i tak je lubimy. Nie będę się rozpisywać, bo nie mam chwilowo czasu (pokrywki podskakują na kuchence), a poza tym nie od dziś wiadomo, że rozpisuję się tylko od wielkiego dzwonu. W każdym razie, wszystkim udanych świąt. Jedzcie, pijcie i bawcie się, następna takie 3 dniowe odmóżdżenie za rok dopiero. Ja sobie uszykowałam małą christmasową setlistę do obejrzenia. Jak nie najdzie mnie leń, to potem się z niej rozliczę, w sensie, że napiszę, co i jak mi się podobało.

A i jeszcze piosenka. Lista życzeń ładnie opisanych i zaśpiewanych przez Edka V.

No, to co?! No, to miłego obijania się, wszystkim!

Filed under: Uncategorized

Mission impossible completed

syla — Tue, 20 Dec 2011 15:08:19 +0000

Misja: kupowanie prezentów, skończona. Straciłam łącznie od zeszłego tygodnia jakieś 5-6 godzin, wydeptałam ścieżki w kilometrowych kolejkach frustracji i zastosowałam dietę cud dla portfela, ale za to spokój ducha do samej soboty. Właściwie to do następnych świąt.

Teraz z ironicznym uśmieszkiem będę pozdrawiać wszystkich wpakowanych w samochody, stojących w korkach do marketów. Także krzyż na drogę i wesołego przedświątecznego zajobu, no bo co innego pozostało?!

Filed under: Uncategorized

Shot of the day (38)

syla — Sun, 18 Dec 2011 21:26:06 +0000

A teraz kochane dzieci pocałujcie Mikołajka w du że czółko. Po całym weekendzie trzaskania dzieciom zdjęć ze świętym, jakże miło siedzieć ze stopami zanurzonymi w misce z gorącą wodą, z kanapką z szynką i musztardą w jednej ręce i z pilotem czuwającym na MTV Rocks w drugiej, w oczekiwaniu na koncert Florence And The Machine. Coś czuję, że jednak zasnę przed faktem zanim się dokona i obudzę nazajutrz w zimnej wodzie.

Filed under: Uncategorized

Shot of the day (37)

syla — Wed, 14 Dec 2011 22:32:21 +0000

Millenium nadchodzi… Jeszcze miesiąc do premiery „Dziewczyny z tatuażem”. Nie widziałam pierwowzoru, nie czytałam książki, w związku z czym nie mam absolutnie żadnych oczekiwań. No, dobra jakieś tam może mam, bo to w końcu Fincher. Odliczam więc dni czekoladkami z kalendarza adwentowego, potem „Kevina samego w domu” się odbębni i noc fajerwerków. Ani się obejrzę i już będę w kinie na seansie.
Tymczasem u mnie zdjęciowo Paula, też dziewczyna z tatuażem, a nawet kilkoma, i proszę mi tu panów jej nie nienawidzieć.

Filed under: Uncategorized

Tap madl

syla — Thu, 08 Dec 2011 22:43:40 +0000

Wczoraj był finał drugiej edycji. Nie oglądałam, bo przeklinałam w tym czasie na polskich jednopasowych drogach plagę tirów. Specjalnie nie zaglądałam w nocy do netu, bo chciałam wytrzymać do dziś, aż będę mieć czas, by obejrzeć i z zaskoczenia odkryć who the winner is. Oczywiście w pracy nie wytrzymałam i rzuciłam od wejścia „no, dobra, kto wygrał?”. Damn, niestety nie moja faworytka.
A w sumie miałam ich aż trzy. Najpierw trzymałam kciuki za Oliwię, bo jest naprawdę spectacular, a jej oczy są bardzo hypnotajzyn.

Ale ona była za mała, notabene trzy centymetry niższa ode mnie, więc nie dawali jej większych szans. I jakoś prędzej, czy później wykopali.
Zanim brunetka poszła out, zdążyłam polubić Verę. Miała zajebisty chód i to mnie urzekło. Poza tym była małomówna, więc nie dawała cienia szansy, by do siebie zrazić. A tak serio, to ona naprawdę jest taka rasówa na wybiegi. I ruda. Przez nią znowu mnie wzięło na ten kolor. Ale narazie tylko w sferze wyobraźni, bo nadal mam awersję do fryzjerów, a sama napewno bym sobie zrobiła jakieś kuku na głowie.

Niestety Verę wykopali karnie, bo zadzwoniła do chłopaka z własnej komórki. Szok. Niedowierzanie. Ponoć jury rozważało nawet karę śmierci za to przewinienie.

W ostatnich trzech epkach owego szoł nastąpił twist. Najbardziej znienawidzona bohaterka programu została moją debeściarą. Powiedzcie „hi” Ani poniżej.

Od pierwszego odcinka trzymałam kciuki, żeby w końcu ktoś się zlitował nad widzami i to dziewczę posłał do domu. Ryczała, sepleniła, obrażała się i znowu ryczała. Po prostu koszmar. Ale im bliżej było końca, Ania zaczęła ujmować mnie swoją zaciętością. Wszystkie dupy z programu wiecznie się z niej śmiały, obmawiały, a ona brnęła jak gdyby nigdy nic dalej. Takie to ja lubię. A odcinki z Paryża pokazały, że Ania nie ma równych.
Ale telewidzowie wybrali Olgę, której gratuluję…

…ale i tak wiem swoje. Ania rządzi. A mój telewizor czeka kolejny roczny urlop aż do kolejnej trzeciej edycji.
Tak, wiem, nie tego po mnie niektórzy się spodziewali. Żeby takie cuś oglądać.
A ja ten program po prostu uwielbiam. I tyle.

Filed under: Uncategorized

Another shot of the day (36)

syla — Tue, 06 Dec 2011 19:24:00 +0000

Wierzcie lub nie, ale w Kraku maja strefę płatnego parkowania przez 24h, przez co zarobiłam z okazji dnia myszki Miki mandacik pięćdziesiąt złotych. Na szczęście Krakusy mają też ulicę Bracką, znaną nie tylko z piosenki Turnaua i deszczu, ale przede wszystkim z tego, że to strefa bardzo dobrego wpierdalania.

Najpierw z rańca trzeba koniecznie zahaczyć do Subwaya po kanapkę, potem w porze before-and-afternoon po kakao do czekoladopijalni czy jak jej tam, w porze obiadu do italiano restauracji na najlepszą pizzę w kraju (cieniutkie i chrupkie krawężniki, mniam), no i na koniec koniecznie babeczki w Cupcake Corner. Ponieważ oczy chciały, a żołądek nie mógł, to poszłam z nim na kompromis i objadłam górę, a dół rzuciłam kotom i gołębiom na pożarcie. Pewnie jutro jak spojrzę na to zdjęcie, będę tego gorzko żałować. Chociaż szczerze w to wątpię, pisząc te słowa z uczuciem zbliżającego się zwierza z pawim okiem na ogonie.

Filed under: Uncategorized